۱۱ سپتامبر؛ عملیات تروریستی یا مهندسی یک فاجعه؟

به گزارش گروه تاریخ خبرگزاری صدا و سیما، واقعه یازدهم سپتامبر با رویکرد‌های متفاوتی تحلیل و تفسیر می‌شود. در حالی که روایت‌های رسمی بویژه در آمریکا این حادثه را یک حمله تروریستی خارجی می‌نامند، دیدگاه‌های متعددی با نگاهی انتقادی، این واقعه را مشکوک ارزیابی می‌کنند. به باور این تحلیل‌گران، حادثه مذکور نه یک اقدام تروریستی خارجی، بلکه عملیاتی طراحی‌شده با اهداف سیاسی و استراتژیک در داخل ساختار قدرت آمریکا بود تا از طریق ایجاد یک بحران ساختگی، راه برای سلطه‌گری و یک‌جانبه‌گرایی در سطح جهانی هموار شود. از این منظر، حادثه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ابزاری برای آمریکا در مواجهه با بحران‌های داخلی از یک سو و عملیاتی کردن تفکر نظم نوین جهانی از سویی دیگر بود.

در واقع، واشنگتن با بهره‌برداری از حوادث تکان‌دهنده برای تغییرات ساختاری و به عبارتی «دکترین شوک»، توانست در فضای اضطراب جهانی و به بهانه مبارزه با تروریسم، سیاست یک‌جانبه‌گرایی مطلق را در عرصه بین‌المللی پیش ببرد. این روند که با تجزیه و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و سپس جنگ دوم خلیج‌فارس آغاز شده بود، با حملات به افغانستان و عراق نهادینه شد تا سلطه و هژمونی این کشور بر نظام بین‌الملل فراگیر شود.

در کنار ابعاد سیاسی، تضاد‌های فنی در گزارش‌های سازمان ملی استاندارد‌ها و فناوری آمریکا، ابهامات این واقعه را دوچندان می‌کند. بر این اساس، ادعای ریزش ساختمان‌ها بر اثر آتش‌سوزی ناشی از سوخت هواپیما از نظر علم فلزات غیرممکن است. چرا که دمای سوخت جت هرگز به نقطه ذوب فولاد نمی‌رسد و مشاهده فولاد مذاب در محل حادثه، گویای حضور مواد شیمیایی با دمای بسیار بالا مانند منفجرکننده‌های تخصصی است.

این موضوع در ریزش «برج هفت» به اوج می‌رسد. برج ۷ یک ساختمان ۴۷ طبقه بود که در نزدیکی برج‌های دوقلو قرار داشت. نکته عجیب اینجاست که هیچ هواپیمایی به این برج برخورد نکرد، اما در اواخر روز ۱۱ سپتامبر، این برج به طور کامل فرو ریخت. ثبت حدود دو ثانیه سقوط آزاد برای این ساختمان، با وجود عدم برخورد هواپیما، از نظر علم فیزیک تنها زمانی ممکن است که تمام ستون‌های پشتیبان به طور هم‌زمان حذف شده باشند. احتمالی که تنها با انفجار‌های مهندسی‌شده توجیه‌پذیر است. علاوه بر این، تصمیم دولت برای ارسال سریع قطعات فولادی سازه به خارج از کشور برای ذوب کردن، پیش از هرگونه آزمایش علمی، اقدامی غیرمتعارف برای پاک‌سازی صحنه جرم و جلوگیری از افشای ردپای مواد منفجره، ارزیابی می‌شود.

همچنین، فلج شدن غیرعادی سیستم‌های پدافند هوایی و راداری به اصطلاح اولین و بزرگترین نیروی هوایی جهان در روز حادثه، گویای این نکته است که این اتفاق نمی‌توانست یک نقص فنی ساده باشد، بلکه احتمالاً بخشی ازیک نقشه، برای باز گذاشتن مسیر هواپیما‌ها بوده است.

حذف سیستماتیک شاهدان و تحلیل‌گران نیز از دیگر دلایل ساختگی بودنِ واقعه یازدهم سپتامبر است. بسیاری از آتش‌نشانانی که در لحظات آخر در برج‌ها بودند و صدای انفجار‌هایی متفاوت با آتش‌سوزی شنیدند، سال‌ها بعد دچار بیماری‌های عجیب شدند. امدادگران بسیاری نیز به دلیل استنشاق غبار سمی حاوی مواد شیمیایی خاص جان باختند. اما دولت آمریکا سال‌ها در شناسایی این مرگ‌ها به عنوان بیماری‌های شغلی مقاومت کرد تا از افشای محتویات شیمیایی برج‌ها جلوگیری کند.

این روند حذف شواهد، در سایر بخش‌ها نیز دیده می‌شود. از افسران رده‌بالای پدافند هوایی که در مورد عجز رادار‌های پیشرفته در ردیابی چهار هواپیما تأکید داشتند تا کادر درمان بیمارستان‌های اطراف مرکز تجارت جهانی که ادعا می‌کردند ساعت‌ها پیش از برخورد هواپیماها، بیمارانی را با آثار سوختگی شیمیایی شدید، پذیرفته‌اند. این کارکنان نیز در سال‌های بعد یا از محیط کار حذف شدند یا در حوادثی جان باختند. هرچند نام این افراد در خبرگزاری‌های رسمی ثبت نشده، اما در مصاحبه‌های محرمانه با تحلیل‌گران، به حذف شاهدان کلیدی اشاره شده است.

در پرونده‌های مربوط به این افراد، مرگ‌ها نه با عنوانِ «قربانیان تحقیق یازدهم سپتامبر»، بلکه تحت عناوینی چون؛ «سکته قلبی»، «تصادف رانندگی» یا «خودکشی» ثبت شد تا «مشروعیت ساختگی آمریکا» در سطح جهانی حفظ شود.

در نهایت، تضاد میان گزارش‌های رسمی و واقعیات موجود، حاکی از آن است که یازدهم سپتامبر نه عملیات تروریستی خارجی، بلکه نمایش و عملیاتی مهندسی‌شده داخلی برای تغییرات بنیادین در عرصه بین‌الملل بود. تلاقی یافته‌های تخصصی مهندسان و تحلیل‌های استراتژیک سیاسی، این فرضیه را تقویت می‌کند که مسبب اصلی این حادثه، ساختار‌های قدرت داخلی در آمریکا بوده‌اند تا از طریق ایجاد شوک و ترسی جهانی، مسیر را برای تصاحب منابع استراتژیک و تثبیت سلطه‌گری و یک‌جانبه‌گرایی مطلق در جهان، هموار کنند.

نویسنده: فرشته مقدم